14.  Barrancas > el Sosneado
Afgelegde afstand: 231 km
Soort weg: asfalt + ripio
Omdat we de vorige dag vroegtijdig opgaven moeten we meer kilometers maken om op schema te blijven. Het verbazende landschap brengt steeds meer verwarring. Nu rijden we door valleien vol met lavagestaante waar kolkende rivieren diepe kloven hebben uitgeschuurd. De hitte onderweg doet de kou van andere dagen vergeten en een dood stinkend paard onderweg maakt de verwarring nog groter; waarschijnlijk aangereden door een auto liggen tientallen kilo's ingewanden half uit het paard puilend te rotten maar het verwarrende is dat de helft van het paard ontbreekt. Door roofdieren verorberd of door de veroorzaker van het ongeluk meegenomen? De beelden zal ik jullie besparen.
De hostel in El Soneado, een gehucht van enkele huizen blijkt niet meer actief en kunnen terecht in een cabaña-huisje bij een inwoner in de tuin.

12.  Loncopue > Chos Malal
Afgelegde afstand: 172 km
Soort weg: asfalt + ripio
We zijn inmiddels gewend aan de wind en de ripio met zijn slachtoffers die kennelijk toch verrast worden door de eenzame auto en dood langs of op de weg liggen en soms valt zelfs een roofvogel ten prooi die aan zjn maaltijd bezig is. Wij worden geheel onze reis beschermd door "Gouchito Gil"; een Argentijnse volksheld, die overal op de meest afgelegen plakken langs de weg aanwezig is met rode vlaggetjes en in kleine huisjes "woont".
We kruisen een rivier die kennlijk veel ijzer bevat want alles is oranje. We rijden door onmetelijk grote valeien, bergje op, bergje af.
s' Avonds komen we in een kleine stad waar de bescherming van Gauchito Gil kennelijk door de drukte verstoord wordt en ik tegen een blaffende hond tot stilstand kom en het vel op m'n knokkels en knie door het contact met het asfalt een stukje opstroopt. De hond, omstanders, Willem, de brommer en ik vervolgen geschrokken maar opgelucht hun weg naar een heerlijk luxe hotel in Chos Malal waar we in een goed restaurant de smaak vergelijken van een litertje (970ml) Heineken en Quilmes. De laatste wint...

10. Junin de los Andes > Alumine
Afgelegde afstand: 164 km
Soort weg: asfalt + ripio
s' Ochtends genieten we nog aan het brandschone meer. Maagdelijk zonder auto's, huizen, boten... Helemaal met niets behalve een stelletje Chileense vissers.
Weer verder op de ripioweg met voor de afwisseling een plat stinkend stinkdier stppen we in een gehucht waar we in een schooltje wat water drinken. De meisjes leerden borduren en met de jongens hebben we een partijtje gevoetbald.
Wederom een prachtige tocht langs een rivier de Alumine waar we na 164 km op een kamping onze tent opzetten.

8. Los Cuihues > Hosteria 7 lagos + rustdag
Afgelegde afstand: 159 km
Soort weg: asfalt + stuk ripio
Weer een prachtige tocht met goed weer maar toch niet erg warm. Kristalheldere meren met mooie standjes en een berglandschap met naaldbomen brengen ons, na een dag rijden over de ripio die we steeds beter kunnen bedwingen, bij een Hosteleria de 7 lagos. Dit is genoemd naar het zeven-meren-gebied beschermd natuurpark waar we doorheen rijden. Het is een gebied waar bijna niemand woont behalve de mensen op de boerderij waar we overnachten. De boerderij ligt aan een fantastisch rustig meer met bergen rondom. Willem is er eerder geweest en we worden hartelijk ontvangen en omdat het laat, koud en donker is kunnen we twee kamers huren zodat we niet ons tentje hoeven op te zetten. Tevens zit er regen in de lucht.
De volgende dag nemen we weer een rustdag en maken we een boottochtje in een roeiboot naar een eilandje waar we picknicken. We maken mee hoe ze een kalfskop klaarmaken en roosteren en maken we een tochtje naar "Lago Espejo" een kraakhelder spiegelmeertje. En we beseffen dat deze idyllische boeren familie met boerderij overspoeld wordt door busladingen touristen die gefrituurde broodjes komen eten.

6. Ing. Jacobacci > El Maiten
Afgelegde afstand: 212 km
Soort weg: Ripio
We hebben een mega tocht afgelegd tegen de wind in op alleen maar ripio. Sommige stukken zijn erg slecht met erg veel grind en stenen. Net zoals zand ga je daardoor slingeren en moet je je beheersen om niet te veel tegen te sturen waardoor je gaat vallen. Het is wel een fantastische tocht maar we moeten vaak stoppen om ff bij te komen van de wind die oorverdovend ons probeert te te sturen van waar we vandaan komen. We hebben al onze kleren aan om de afkoeling door de wind zoveel mogelijk tegen te gaan maar na 11 uur zwoegen komen we helemaal verkleumd het dal binnen rijden van het dorpje El Maiten. Hier krijg je weer het idee van een bewoonde wereld doordat alles weer groen is met bomen en verlden met gemaaid gras welke we de afgelopen honderden kilomers niet gezien hebben. Het dorp ontleent zijn bestaansrecht aan de Patagonische spoorlijn die tot aan Bariloche loopt. Een touristenstoomtrein rijdt stomend en sissend heen en weer met ouwetjes die per buslading worden aangevoerd. Het oude rangeerterrein is een feest om rond te kijken. Alles lijkt een beetje op Marklin want het is een smalspoortreintje. Het restaurant blijkt een snackbar.

4. Los Menucos > Maquinchao
Afgelegde afstand: 77 km
Soort weg: Ripio
Vanwege het slechte weer hebben we de dagtocht moeten inkorten met de helft omdat  we bijna niet vooruit komen op de ripio en de tegenwind. We zijn noodgedwongen eerder te stoppen in Maquinchiao omdat het niet meer zou lukken voor het donker in Ing. Jacobacci terecht te komen. En onderweg ergens kamperen in deze wind is niet handig ook omdat er tussen de gehuchten die we aandoen helemaal niets is behalve ripio en een verdwaalde koe of paard.
Na uren worden verlost van het gehobbel door het eerste gebouw in de bewoonde wereld: het tankstation. En dat is maar goed ook want we reden op het laatste beetje benzine het plaatsje binnen omdat de mega wind de brommers uren in zijn eerste versnelling terug dwong. Onderweg moesten we onze reserve benzine al aanspreken en we gingen er al van uit dat we een van de zeldzame auto's moesten gaan aanhouden om benzine te bietsen.
In het tankstation konden we bijkomen met een bakkie automatenkoffie die willekeurig muntjes slikte.
Het enige hotel was 100 jaar oud en verkeerde nog in originele staat! Zonder dat er iets aan gerenoveerd of opgeknapt was. De badkamer had glazen tegeltjes en de wc-pot zat los zodat er een honderdjaar oude rioollucht hing. Het dorpje deed een beetje Pools aan: onverharde wegen en alles kapot en oud. In het kleine restaurantje kregen we asado (vlees) met aardappelpuree. Groente kennen ze volgens mij niet.

Ik had het me anders voorgesteld maar het gebied wat we doorkruisen heeft maar beperk internet toegang vandaar dat deze blog niet echt actueel is. We gaan straks weer in het zadel en zal het nu kort houden en later alle info invullen. Het gaat allemaal goed. We hebben bijna de 2500 km gereden en zijn al enkele dagen richting het Noorden aan het rijden naar San Rafael onze eindbestemming. We zitten nu in Chos Malal, een stadje ten noorden van Zapala. Het landschap is overweldigend; leeg, stenen, bergen, woestijn, meren, rivieren, vulkanen en wind, heel veel wind. Maar nog steeds geen regen, welke we ontvlucht zijn door niet verder Zuidwaards te gaan. Lter volgen foto's!

Adios

San Rafael > Santa Isabel
afgelegde kilometers: 306 km
Soort weg: asfalt
De eerste rit ging erg voorspoedig. Het asfalt raasde onder ons door en de groene oase van San Rafael maakte plaats voor uitgestrekte velden met kleine struikjes en door koeien en schapen afgekloven graspollen.
Na enkele kilometers beginnen de billen al te protesteren; zadelpijn.  In Monte Coman komen we langs een verlaten treinstation. De straten van het gehucht zijn tevens verlaten; zeg maar uitgestorven. Af en toe een jongetje op een fiets. De eerste stop maken we in General Alvear, een groter dorp waar we op een terrasje een "cafe chicito" drinken en een colaatje voor de dorst. Koffie maken moeten ze nog leren hier in Argentinie; slap en muf. Met veel suiker gaat het wel.
Na 7 uur doorgassen komen we aan in Santa Isabel waar we vragen naar een hotel waar we uitgeblust het stof van ons afspoelen. Misschien een bekend beeld van de Dakar-race door Argentinie; STOF! Als ik weer thuis ben dan weet ik dat ik een stukje Argentinie mee genomen heb. We bestellen "asado" Argentijns rundvlees.

Een bericht op deze blog via de thuisblijvers.

We hebben Arjan nu 2maal aan de telefoon gehad. Korte gesprekjes via de mobiele om de batterijen te sparen. Het blijkt dat er op het platteland van Argentinië niet veel mogelijkheden zijn om batterijen op te laden en verbinding te maken met het internet. Regelmatig worden dorpen afgesloten van electriciteit en daar zit je dan als toerist met je mobiele, labtop en camera's.
Gelukkig weten wij dat het goed gaat. Willem en Arjan zijn nu 4 dagen op de brom aan het rijden en zijn de 1000 km al gepasseerd. De eerste 3 dagen gingen op rolletjes maar vandaag, zondag, zijn ze door hele harde tegenwind in een klein gehuchtje gestrand en gaan ze op zoek naar een slaapplekkie.

Het is duidelijk te horen dat ze het erg naar hun zin hebben en genieten van alles, het weer, het brommen en de gesprekken samen met een lekker biertje.

Arjan en Willem, veel plezier, een goede reis en we wachten met smart op de eerste foto's.

De vlucht ging voorspoedig! 12 Uur op een stoel is natuurlijk niets voor een doorgewinterde grafisch ontwerper als ik die altijd op zijn stoel achter zijn computer zit zoals nu tijden mijn vakantie. Wel ff wennen; allemaal mensen met korte broeken en allemaal mensen met lange broeken met jassen aan. Ik zal maar snel moeten integreren.

Capelle aan den IJssel,

Alles ingepakt en klaar voor vertrek. Ik ben aardig zenuwachtig voor de reis. Ik ga zo'n twintig uur onderweg in m'n eentje. Maar vliegen heeft een voordeel t.o.v. de trein; je kan geen station missen als je in slaap valt.
Snel nog net ff m'n blog aangepast en klaargemaakt en het eerste artikel staat er nu in.

Ik wens mezelf een goede reis en tot blogs!